Centraal in 2026 staat de sabbatical van 6 maanden, na 25 jaar Tropical Cyclist. Samen met Monique (AWOL), mijn reispartner pur sang. We starten in de tweede helft van april in Noord-Pakistan, de Karakoram Highway. Via Xinjiang in China trekken we door naar Kirgizië en Kazachstan. De maand augustus nemen we ieder voor onze eigen kids, ik ga met zonen Ion en Dacian zonder fiets trekken door Afghanistan. Een onderlinge belofte die al lang staat.
Afsluitend gaan Monique en ik in september fietsen door de Gobi-woestijn in Mongolië.
Veelvuldig krijgen we de vraag of we te volgen zullen zijn. Een reislogboek à la Polar Steps gaat er zeker niet van komen, wel een boek met fotografie (Monique) en miniatuurtjes/anekdotes zoals ik die eerder bundelde in ‘Gekker moet ‘t niet worden’. Dat wij nog uitsluitend reispartners zijn, zal ongerwijfeld een bijzondere lading aan de sabbatical geven.
Een sabbatical geeft velen een gevoel van bevrijding, van met name het werk. Dat heb ik niet, want ik heb al 26 jaar het gevoel niet meer te werken. Maar op m’n 63e er nog één keer een enorm avontuurlijke knal aan geven, samen met Monique: ‘Yes, that makes me tick!‘