KARAKORAM HIGHWAY (PAKISTAN-CHINA): HEEL DICHTBIJ DE HEMEL Onze mooiste foto

In 1998 kneep Pascal, solo fietsend over de Karakoram Highway (KKH) die Pakistan met China verbindt, geregeld in zijn arm: kon dit wel waar zijn? Hij bestempelde de dagen ter plekke als de mooiste fietsdagen uit zijn leven. En hij vond het spijtig zoveel moois niet te kunnen delen met anderen.

Na een turbulente post-11-september-maand met Dorina en twee journalisten van het tijdschrift 'Op Pad' schreven we in onze brochure 2002 het volgende:

'Een vreemd proces van idealisering, van romantisering, voltrok zich vrijwel direct na ons vertrek uit Pakistan op 2 oktober 2001. Maar het paste wel bij de belevenissen van de maand ervoor; een maand die velen - na de gruwelijke terreuraanslagen van 11 september in de Verenigde Staten - juist liever niet in Pakistan zouden hebben doorgebracht.

Was het de ijle lucht, op de 4.730 meter hoge Khunjrab Pass zo dun dat je begrijpt dat op deze hoogste geasfalteerde grensovergang ter wereld vrijwel geen Pakistaan of Chinees is te bekennen? Was het de intens blauwe hemel, zo scherp contrasterend met al die besneeuwde bergtoppen van meer dan 7.000 meter? Of was het de zonnige warmte die, overdag fietsend, helemaal niet deed denken aan krakende sneeuw of aan de koude van de nachten? Was het misschien de stilte die je niet verwachtte bij het woord 'highway'; dat afgelegene en verlatene dat in China nog eens werd overtroffen, door weidse hoogvlakten waar alleen enkele herders en hun kudden die stilte doorbraken? Of, was het de onwaarschijnlijk grote gastvrijheid van de noordelijke Pakistani (en het daaruitvolgende gevoel van veiligheid), zo schril in contrast met de beelden op het wereldnieuws?

Misschien zullen we wel nooit kunnen uitleggen waarom we zo onder de indruk de Karakoram Highway (KKH) verlieten. Teksten, foto's, helaas ook die kunnen niet echt helpen om het gevoel over te brengen. Dat alomvattende, dat betoverende, dat adembenemende, dat heel dichtbij de hemel fietsen, dat .........'

We moesten bijna drie jaar wachten om de eerste reis te organiseren over de KKH, vanwege de politieke en militaire instabiliteit in de regio. Maar van 30 april t/m 16 mei 2004 was het dan toch zover. En het werd, om in wielertermen te spreken, een ware 'hors categorie': een evenement dat niet past in de bestaande kaders en referenties. Al onze twaalf gasten kenden aan het einde eigenlijk slechts een probleem: hoe krijgen we ooit ook maar een beetje aan anderen overgebracht van wat we hebben meegemaakt?

We vroegen desondanks om in het vliegtuig te proberen een korte impressie op papier te zetten.

  • 'Ik zou niet weten hoe ik de KKH moet beschrijven zonder hem tekort te doen. Dat ik 600 foto's hebt gemaakt in plaats van de geplande 200 zegt genoeg!' (Marco Louwerse)

  • 'De KKH pakt je in met zijn vriendelijke, hulpvaardige mensen en laat je achter zonder woorden om te vertellen hoe het was.' (Wil en Wilma Boessen)

  • 'Een reis vol tegenstellingen die samenkomt in een ultieme fietservaring. Twee totaal verschillende landen met ieder hun eigen charmes. Het frisse groen in de Hunza vallei tegenover de ruige rotsen en de gekleurde kaalheid in China. De overweldigende vriendelijkheid van met name de Pakistani's maakte dat we ons heel erg welkom voelden en van iedere minuut hebben genoten.' (Marga Putter en Aeliane van den Ende)

  • 'Dit moet je gewoon meemaken, maar vooral over je heen laten komen.' (Bas Vergunst en Riet Fokker)

  • 'Elke dag op de KKH was anders. Veel gastvrije mensen, soms wat minder gastvrije natuur (sneeuw, wind, steil); altijd volledig de zintuigen prikkelend!' (Jan Kessler)

  • 'Het gevoel terug in het vliegtuig dat overheerst is dankbaarheid: dat ik het heb kunnen meemaken. Zo bijzonder qua imposante natuur en cultuur. De verwachtingen overtroffen qua slapen en eten. Het nagenieten gaat nu beginnen!' (Renske Heidanus)

  • 'Een met de natuur en ons nog nooit zo nietig gevoeld. Dit moet je beleefd hebben, genieten in optima forma.' (Ton en Erna Mullie)

Na deze openingstocht organiseerden we in de afgelopen vier jaar nog zes tochten over de Karakoram Highway. Ieder van de zesenzeventig deelnemers daaraan blikte in soortgelijke bewoordingen terug op een onvergetelijke ervaring.

DE REISROUTE

De totale fietsafstand Gilgit - Kara Kul - Gilgit bedraagt 730 km. De maximale dagafstand is 100 km.

  • Vrijdag (1): We verwelkomen eenieder op het vliegveld van Islamabad, om vervolgens direct richting Gilgit te koersen. De bustocht is langdurig maar zeer indrukwekkend, door het ruige berglandschap. We overnachten in Besham.
  • Zaterdag (2) en zondag (3): Gilgit, op 1.400 meter hoogte, is de startplaats van vele expedities. De ideale plek om een stukje te fietsen, jezelf in Pakistaanse kleren te steken, een polo(-te-paard)-wedstrijd te bezoeken, ofwel: om te acclimatiseren.
  • Maandag (4): De Rakaposhi is 7.790 meter hoog, 75 fietskilometers brengen ons aan de voet van deze imposante berg (op 2.000 m).
  • Dinsdag (5): Van Rakaposhi Viewpoint naar Karimabad is het slechts 30 kilometer. Karimabad ligt zelf op 2.400 meter hoogte, maar het wordt omgeven door een groot aantal 7.000-plussers. Het Baltit Fort is een bezienswaardigheid, daterend uit de 13e eeuw.
  • Woensdag (6): Karimabad - Passu (2.400 m) brengt ons in 50 kilometer naar het voor velen meest fotogenieke gedeelte van de Hunza Vallei.
  • Donderdag (7): Van Passu naar Sost (2.700 m) is slechts 40 kilometer: een rustige dag in afwachting van de komende twee dagen.
  • Vrijdag (8) en zaterdag (9): De expeditie van Sost naar de Khunjrab Pass (4.730 m), en terug. Op 4.000 meter, na 66 kilometer, ligt het Koksil check-point waar we kunnen slapen. Verder moeten we improviseren. Na de overnachting volgt het steilste stuk van 17 kilometer, waarna we direct terug afdalen (83 km) naar Sost.
  • Zondag (10): De busreis van Sost naar het Chinese Tashkurgan (3.200 m), opnieuw over de Khunjrab Pass.
  • Maandag (11): Van Tashkurgan loopt het gedurende 70 kilometer geleidelijk op naar 4.100 meter; gevolgd door 30 kilometer afdaling naar het Kara Kul meer (3.700 m). We overnachten hier in hutten (yurts) van de lokale Kyrgyzen.
  • Dinsdag (12): Een fietstocht van 60 kilometer op het Subash plateau. Vervolgens gaan we met de bus terug naar Tashkurgan.
  • Woensdag (13): Van Tashkurgan naar Khunjrab nemen we de bus, om op 4.730 meter aan de Pakistaanse grens uit te stappen; om opnieuw die adembenemende 83 kilometer lange afdaling naar Sost te beleven.
  • Donderdag (14): Van Sost naar Gilgit, gedeeltelijk met de bus en gedeeltelijk met de fiets. In de tegenovergestelde richting van de eerste week zijn de panorama's nu geheel anders.
  • Vrijdag (15) en zaterdag (16): Het vliegtuig of een combinatie van fiets & bus brengt ons van Gilgit naar Rawalpindi/Islamabad. De vluchten zijn veilig maar vereisen een volledig onbewolkte hemel en worden daardoor regelmatig geannuleerd.
  • Zondag (17): De afreis, vanuit Islamabad.

De kilometrages kan eenieder aanpassen aan het eigen vermogen, doordat een grote volgbus ons begeleidt. Deze rijdt achter de laatste deelnemer en vervoert de bagage; maar ze biedt ook ruimte aan mensen en fietsen.

VOOR WELKE FIETSREIZIGERS?

De KKH is voor ons de ultieme fietsreis, zonder enige twijfel. Maar het is geen gemakkelijke tocht. Fietsen in een dermate vreemde omgeving vereist een stevige fysieke en mentale gesteldheid en een groot aanpassingsvermogen.

Het gebied waar de KKH doorheen leidt is vrijwel geheel muslim. Wij hebben nooit problemen gehad met religieus extremisme of fanatisme, ook niet in die wereldschokkende maand september 2001; maar bijvoorbeeld evenmin in de afgelopen 2007-tocht, terwijl het toen in sommige andere delen van Pakistan wel onrustig was (als 'beloning' voor het weerstaan van de angst opgeroepen door de media, bereikten alle 21 deelnemers onder ideale omstandigheden fietsend de Khunjrab top). We ontmoeten altijd een intense gastvrijheid, een geruststellende veiligheid en een charmante houding richting vrouwen, wat Pakistan tot Dorina's reisland no.1 maakt. Respect voor de lokale cultuur stelt eisen tegenover die warme ontvangst: het lichaam moet zoveel als mogelijk bedekt worden, de lichaamsvormen mogen niet duidelijk zichtbaar zijn (dus bijvoorbeeld geen strakke koersbroek) en er wordt geen alcohol geschonken in Pakistan.

Maar eigenlijk zijn op de KKH helemaal niet de mensen de baas. Kees Lucassen (voormalig hoofdredacteur van het ANWB-tijdschrift voor actieve vakanties, Op Pad) en fotografe Ynke Piersma, die ons vergezelden in 2001, beschreven dat als volgt: 'Diverse monumenten herinneren aan de vele wegwerkers die tijdens de aanleg van de KKH het leven lieten. En nog krijg je het gevoel dat deze weg niet is afgedwongen. De KKH ligt er wel, maar hij is nog niet van de mensen. Hij is van de bergen. Een smalle strook asfalt die slechts wordt gedoogd door de machtige Karakoram. Bulderend pakt het gebergte af en toe een stukje KKH terug.' Daarom hebben we in ons reisprogramma een ruime speling ingebouwd, middels de flexibele fiets-bustocht terug. Dagen waarop de natuur en het weer de doorgang tijdelijk bemoeilijken (met name door plotselinge sneeuwval) kunnen we daardoor later weer inhalen. Dit vraagt om een flexibele reisinstelling.

Een geoefend lichaam is een voorwaarde om te kunnen genieten van de KKH, alhoewel de conditie van een sportman/vrouw niet nodig is. Je moet vooral je eigen grenzen kennen en de signalen van je lijf kunnen interpreteren. Vanaf zo'n 3.000 meter kan hoogteziekte je parten spelen (bijvoorbeeld ademnood, hoofdpijn, algehele slapte), wat om een adequate reactie vraagt. Overigens kent onze route een geleidelijke opbouw in het fietsen op hoogte, wat de kans op problemen minimaliseert. En de meest radicale reactie - die altijd effectief is: snel terug naar een veel lager niveau - is immer voorhanden.

Tenslotte, onze accommodaties varieren: goede hotels, sfeerrijke guesthouses, een yurt, een geïmproviseerde slaapplaats vlak onder de Khunjrab Pas. Altijd pogen wij een hoog niveau van hygiëne te waarborgen, wat ook geldt voor de (smaakvolle) voeding. Maar met name in Pakistan heeft menige reiziger korte tijd last van zijn maag en/of darmen. Daar staat tegenover dat iedere fietser na de KKH blaakt van gezondheid: waar elders had hij meer levenslust kunnen opdoen?!

TECHNISCHE GEGEVENS

Op vrijdag 12 september 2008 en op vrijdag 29 mei 2009 verwelkomen we onze gasten op het vliegveld van Islamabad. Op zondag 28 september 2008 en op zondag 14 juni 2009 nemen we op hetzelfde vliegveld afscheid. De meesten van onze gasten nemen de vluchten van British Airways, de tijden van verwelkoming en afscheid sluiten we daarop aan.

In september en mei-juni is het weer ideaal voor een KKH-tocht: droog, zonnig en warm (afhankelijk van de hoogte).

Het aantal deelnemers bedraagt minimaal 8 en maximaal 20.

De KKH is een geasfalteerde weg waar in beginsel zelfs met een stevige racefiets overheen gereisd kan worden. Randonneurs en mountainbikes zijn in ieder geval geschikt. In Noord-Pakistan is vrijwel geen fietsmateriaal te koop of te huur. Gereedschap en een aantal universele onderdelen hebben wij bij ons.

Het visum voor Pakistan kunt u bij aankomst op het vliegveld van Islamabad verkrijgen, het visum voor China dient u vooraf in Nederland te regelen. De kosten bedragen opgeteld 55 euro. Het paspoort moet nog geldig zijn tot 6 maanden na de reis.

Aan te raden zijn de vaccinaties DTP en Hepatitis A.

PRIJZEN

Onze combinatie van kleine groepen, vreemde gebieden en zorgeloosheid kan onmogelijk low-budget zijn. Aan de andere kant, de prijs voor het deelnemen aan een tocht dekt bijna alle kosten ter plekke, want inbegrepen zijn:

  1. alle overnachtingen
  2. de volledige voorziening van drank en voedsel in de hotels en restaurants
  3. onze meefietsende begeleiding en die van een volgbus die de bagage vervoert
  4. alle vervoer en transport tussen de start en de finish in Islamabad
  5. alle entreegelden; inbegrepen zijn de gidsen.

Deelname aan de tocht kost 1.795 euro per persoon.

Wie een eenpersoonskamer wil (dit kan geregeld worden voor 14 van de 16 overnachtingen), betaalt een supplement van 180 euro.

In de praktijk is aan zakgeld nog geen 5 euro per dag nodig (een drankje en wat fruit onderweg; een telefoontje).

Optioneel is:

  1. de dagelijkse reiniging, onderhoud en reparatie van kleding en fiets. Ofwel, in wielertermen: de zorg van mecanicien en soigneur. Deze optie kost eenmalig 95 euro, en is vervolgens ook van toepassing op alle toekomstige (hopelijk vele) Tropical Cyclist reizen.

De meesten van onze gasten vliegen met British Airways; alternatieven zijn bijvoorbeeld Emirates en PIA (Pakistan International Airlines).

Een mogelijke deelname aan deze expeditie-achtige reis willen we vooraf goed doorspreken. Mocht u interesse hebben, mailt u ons dan: tropicalcyclist@live.com